ADR (Alternative Dispute Resolution) is een procedures waarbij consumenten en ondernemers een geschil oplossen zonder tussenkomst van de overheidsrechter. Daarvoor is in de EU de wettelijke basis Richtlijn 2013/11/EU van 21 mei 2013. Deze werkt goed maar de definities sluiten niet meer goed aan bij de digitale economie. Om die aansluiting te verbeteren is voorliggend wetsvoorstel bedoeld.
Latenluwe implementatie
Het ministerie stelt dat sprake is van zuivere implementatie. Dat leidt als vanzelf tot de meest lastenluwe vorm van implementatie. In de brief van de minister van EZK van 29 juni 2026 (Tweede kamernummer 29515 nummer 501.) wordt lastenluw echter anders omschreven. Het is ATR niet zonder meer duidelijk dat aansluiting bij het bestaande nationale recht automatisch de meest lastenluwe oplossing is voor Nederlandse consumenten en ondernemers. De toelichting motiveert onvoldoende waarom het niet benutten van deze lidstaat-optie in dit geval leidt tot de geringste regeldruk en uitvoeringslasten.
Officiële naam van het wetsvoorstel: Wijziging van de Implementatiewet buitengerechtelijke geschillenbeslechting consumenten en enige andere wetten ter implementatie van Richtlijn (EU) 2025/2647 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2025 tot wijziging van Richtlijn 2013/11/EU betreffende alternatieve beslechting van consumentengeschillen, en tot wijziging van Richtlijnen (EU) 2015/2302, (EU) 2019/2161 en (EU) 2020/1828 na de stopzetting van het Europees platform voor onlinegeschillenbeslechting.